21 Marca – Światowy Dzień Lasu i Międzynarodowy Dzień Poezji (Kalendarz Świąt Nietypowych)

ŚWIĘTA TEGO DNIA: Dzień Wagarowicza, Światowy Dzień Lasu, Światowy Dzień Zespołu Downa, Międzynarodowy Dzień Poezji, Światowy Dzień Walki z Dyskryminacją Rasową, Międzynarodowy Dzień Nowruz, Dzień Geodety, Światowy Dzień Lalkarstwa, Dzień Wierzby

Między szumem drzew a rytmem słów – niezwykłe święta 21 marca

21 marca kojarzy się wielu osobom przede wszystkim z nadejściem wiosny. Jednak w kalendarzu znajduje się także kilka mniej oczywistych, ale bardzo inspirujących świąt. Tego dnia obchodzimy Międzynarodowy Dzień Lasów oraz Światowy Dzień Poezji – dwa wydarzenia, które na pierwszy rzut oka wydają się zupełnie różne. A jednak łączy je więcej, niż mogłoby się wydawać. Las od wieków inspirował poetów, a poezja potrafi opisać piękno natury w sposób, którego nie oddadzą nawet najpiękniejsze fotografie.

Las – zielone serce naszej planety

Międzynarodowy Dzień Lasów został ustanowiony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 2012 roku, aby przypominać o ogromnym znaczeniu lasów dla życia na Ziemi. Święto ma zwracać uwagę na konieczność ich ochrony oraz zrównoważonego gospodarowania tymi ekosystemami.

Lasy zajmują około jedną trzecią powierzchni lądów naszej planety i są domem dla ponad połowy gatunków roślin, zwierząt i owadów żyjących na lądzie. Ponadto stanowią źródło utrzymania dla około 1,6 miliarda ludzi na świecie.

Ich rola jest nieoceniona. Drzewa produkują tlen, oczyszczają powietrze, regulują wilgotność i chronią zasoby wody. Dla wielu zwierząt las jest domem, a dla człowieka miejscem odpoczynku, inspiracji i kontaktu z naturą.

Ciekawostką jest fakt, że pierwsze inicjatywy związane ze „świętem lasu” pojawiły się już w latach 70. XX wieku jako Światowy Dzień Leśnictwa. Dopiero jednak w 2012 roku ONZ nadała mu oficjalny status międzynarodowego święta, a pierwsze globalne obchody odbyły się w 2013 roku.

Dlatego 21 marca w wielu krajach organizuje się akcje sadzenia drzew, warsztaty przyrodnicze czy wydarzenia edukacyjne, które mają przypominać, że przyszłość lasów zależy od działań każdego z nas.

Poezja – język emocji i wyobraźni

Tego samego dnia obchodzimy również Światowy Dzień Poezji. Święto to zostało ustanowione w 1999 roku przez UNESCO, aby promować czytanie, pisanie i publikowanie poezji na całym świecie.

Poezja jest jedną z najstarszych form literackich. Już w starożytności poeci przekazywali wierszem historie, legendy i emocje całych narodów. W wielu kulturach tradycja recytowania poezji była sposobem przekazywania wiedzy i historii z pokolenia na pokolenie.

UNESCO podkreśla, że celem tego święta jest także wspieranie różnorodności językowej oraz zwrócenie uwagi na języki zagrożone wyginięciem. Poezja może bowiem być sposobem na ich ocalenie i popularyzację.

W tym dniu na całym świecie organizowane są spotkania autorskie, konkursy poetyckie, czytania wierszy czy warsztaty literackie. W bibliotekach, szkołach i domach kultury można usłyszeć zarówno klasyczne utwory, jak i współczesną poezję młodych twórców.

Gdy natura spotyka literaturę

Choć może się wydawać, że las i poezja to dwa różne światy, w rzeczywistości od wieków przenikają się nawzajem. Przyroda była inspiracją dla wielu poetów – od romantycznych opisów przyrody po współczesne wiersze ekologiczne. Szum drzew, śpiew ptaków czy zapach mchu potrafią stać się tłem dla refleksji o życiu, czasie i człowieku.

Nieprzypadkowo oba święta obchodzimy właśnie 21 marca. To dzień symboliczny – początek wiosny, czas odradzania się natury i nowej energii twórczej. Las budzi się do życia, a wraz z nim rodzą się nowe pomysły, emocje i słowa.

Można więc powiedzieć, że las jest jak wielki tom poezji natury – wystarczy zatrzymać się na chwilę, wsłuchać w ciszę między drzewami i pozwolić, by przyroda opowiedziała swoją historię.

A może właśnie 21 marca warto wybrać się na spacer do lasu z ulubionym tomikiem wierszy? Być może wśród drzew odnajdziemy inspirację do własnych słów – takich, które będą tak samo żywe jak wiosna.

DOWCIP:

Pewien nadworny poeta wymawiał takie słowa, które było trudno przetłumaczyć nawet najlepszym tłumaczom. Pisał np. ”A sh!t going around me”. Pewnego dnia dostał zaproszenie na dwór królowej. Królowa osobiście pofatygowała się po niego swoją piękną karocą zaprzęgniętą w sześć koni. Jak to później poeta pisał ”jeden miał katar kiszek”. Jadą sobie pięknymi wąwozami, królowa słucha pięknych słów poety... Nagle koniowi odezwał się problem ”kataru kiszek” i zabrzmiał potężny odgłos - pryyt! Królowej było wstyd, że to jej piękne konie tak się zachowały przy jakże wielkim artyście. Królowa aby naprawić jakoś ten incydent powiedziała:
- Przepraszam.
Na to poeta:
- A nic nie szkodzi, myślałem, że to koń.

Radosław Dąbrowski