Pani Nadzia szyje kapelusze i... wyszywa gwiazdki

Pani Nadzia. Odwiedziłem jej zakład czapkarsko-kapeluszniczy przy ulicy Świętego Rocha w poszukiwaniu beretu. Pani Nadzia oczywiście wyszywała oficerskie gwiazdki na pagonach. Jest to chyba już ostatnia osoba w mieście, która się tym zajmuje.

Pani Nadzia spojrzała na mnie i powiedziała.

- Beret? Duża głowa. Dziewiątka powinna być dobra. Proszę przymierzyć – i podała piękny czarny beret.

- Trochę luźny – powiadam.

- Tam z tyłu sznureczki są, to proszę ściągnąć. Ósemka może być za ciasna – mówi Pani Nadzia.

Tymczasem do zakładu wchodzi kolejny klient.

- Obszyć pagony muszę – mówi Pan Krzysztof i płaszcz zdejmuje.

- Na kiedy? – odpowiada Pani Nadzia – Na dziś? Nie da rady. Na wtorek najszybciej mogę zrobić. Niech Pan popatrzy.

I pokazuje rząd mundurów, które oczekują w kolejce.

- Ale ja na 11 listopada muszę to mieć! – martwił się Pan Krzysztof. – To może choć tasiemki mi Pani trochę udostępni? To już sam obszyję.

Pani Nadzia idzie na zaplecze i po chwili wraca z tasiemką.

- Co ja się z Wami mam! – utyskuje jak matka nad urwipołciami.

Pan Krzysztof wychodzi zadowolony.

- Pani Nadziu, od kiedy Pani te gwiazdki na pagonach wyszywa? – pytam.

- Miałam 15 lat jak zaczęłam – odpowiada Pani Nadzia, która ma lat osiemdziesiąt „i trochę”.

- Mama uczyła Panią szarże wyszywać? – pytam zaciekawiony.

- Nie, w szkole odzieżowej się nauczyłam – odpowiada Pani Nadzia. – U Backiela na Sienkiewicza.

- A ten zakład to od jak dawna Pani prowadzi? – pytam.

- Od 30 lat – odpowiada Pani Nadzia. – Jak tylko powstał budynek rzemieślnika przy Rocha. Kupuje Pan w końcu ten beret czy nie? Bo do pracy muszę wracać!

Oczywiście że kupiłem. Nie zdążyłem zamknąć drzwi, a Pani Nadzia już haftowała kolejną gwiazdkę. Zbliżał się 11 listopada przecież. Pojawić się miało wiele nowych gwiazdek. Wszystkie spod ręki Pani Nadzi.

(Wojciech Koronkiewicz)